بازگشت نجات‌بخش برای اولین بار توسط دین یهود تدوین شد و از آن طریق به مسیحیت و اسلام و به ویژه شیعه نفود کرد و پیش از یهود به زرتشت و بودا می‌رسد؛
یکی از مواردی که مطلب درست عکس جلوه داده شده است، مسأله منجی و مهدویت است. بسیار روشن و بدیهی است که اشتراک چیزی در تمام ادیان الهی نشان صحت و واقعیت آن و آموزة الهی بودن آن است و هر آن‌چه الهی است مطابق فطرت انسان است. بنابراین، انتظار منجی در مکاتب بشری نشان از این واقعیت دارد. حال چگونه می‌شود با اشاره به اشتراک ادیان در انتظار منجی، عقیده به مهدویت شیعیان را اندیشه‌ای برگرفته از منجی‌گرایی در یهود و مسیحیت دانست. و حال آن‌که اندیشه ظهور و جهانی شدن دین اسلام در صریح قرآن آمده است و صدها روایت بر آن تأکید کرده است و همه مسلمین به آن اعتقاد دارند پس نمی‌توان اشتراک اسلام و سایر ادیان در اندیشه منجی‌گرایی را دلیل بر غیر اصیل بودن این فکر در شیعه و اسلام دانست.

آیا در شیعه انتظار فعال یهود به انتظار منفعل و پذیرفتن وضعیت موجود، تبدیل شده است؟
فعال‌ترین و مؤثرترین انتظار به اعتراف دشمنان ما انتظار شیعه است. مگر انقلاب بزرگ ایران به رهبری امام راحل جز برای زمینه‌سازی ظهور بود مگر امام راحل بارها نفرمودند ما برای زمینه‌سازی ظهور قیام کرده‌ایم و انشاء الله این انقلاب را به‌دست صاحب اصلی آن خواهیم داد.
اگر انتظار و مهدویت چیز بی‌خاصیت و سست‌کننده است چرا دشمن این همه هجمه علیه مهدویت می‌کند و مزدورانی قلم به دست را اجیر می‌کند تا چهره مهدویت را مخدوش کنند.